Ματιές στην Κύπρο του σήμερα…

Τελευταία

Πωλείται σε τιμή ευκαιρίας!

Μάλλον με αυτό τον τίτλο έπρεπε να είχε κυκλοφορήσει η σύσταση της παράνομης Τουρκοκυπριακής Επιτροπής για την αποζημίωση των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα, κυρίως αυτή την περίοδο που η προθεσμία υποβολής αιτήσεων πλησιάζει προς το τέλος της και όλο και περισσότεροι συμπατριώτες μας σπεύδουν να «εξαργυρώσουν» την κατεχόμενη ιδιοκτησία τους. Όπως έγινε γνωστό, οι αιτούντες θα λάβουν αποζημιώσεις από την Τουρκία με αντάλλαγμα την μεταβίβαση των αντίστοιχων περιουσιών τους στον εχθρό. Με άλλα λόγια, εμείς οι ελληνοκύπριοι, πληγέντες της τουρκικής εισβολής και κατοχής, προχωρώντας σε αυτή τη  διαδικασία, δεν μεταβιβάζουμε επίσημα στην Τουρκία απλά το οικόπεδο ή το σπίτι μας αλλά τα χώματα της καταπατημένης πατρίδας μας και, στην ουσία, την ίδια μας την πατρίδα! Τουτέστιν, σε περίπτωση οποιασδήποτε λύσης του κυπριακού προβλήματος, ακόμα και στην απίθανη, κατά τους πολλούς, απελευθέρωση των κατεχομένων μας εδαφών από τον τουρκικό ζυγό, τα μεταβιβασθέντα ακίνητα θα εξακολουθούν να ανήκουν στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να έχει το δικαίωμα να τα παραχωρήσει σε τούρκους υπηκόους, δημιουργώντας τουρκικούς θύλακες στο νησί, πράγμα το οποίο είχε δημιουργηθεί προ του ’74 και αποτέλεσε μοχλό για τα γεγονότα που ακολούθησαν. Και ερωτώ: εμείς οι ελληνοκύπριοι δεν είμαστε που εκδιωχθήκαμε με τη βία από τα σπίτια και τα χωριά μας; Εμείς δεν είμαστε που θρηνούμε τα θύματα της τουρκικής εισβολής και που ακόμα και σήμερα θάβουμε συγγενής και φίλους που αγνοούνταν για 37 ολόκληρα χρόνια; Εμείς δεν είμαστε που λιθαράκι-λιθαράκι αναγκαστήκαμε να κτίσουμε από την αρχή τα σπίτια μας και να ξεκινήσουμε από το μηδέν μια ζωή σε μια μισή πατρίδα; Πως μπορούμε, λοιπόν, εμείς οι ελληνοκύπριοι να ξεπουλάμε την πατρίδα μας με ελαφρά τη καρδία παραδίδοντας με τα ίδια μας τα χέρια τις περιουσίες μας σε αυτούς που με τη βία λεηλάτησαν τα σπίτια και τα μνημεία μας και που, υποτίθεται, «δεν ξεχνούμε»; Αναλογιστήκαμε έστω και για λίγο, αποβάλλοντας από το μυαλό μας την εικόνα των βρώμικων χρημάτων που θα πάρουμε ως αποζημίωση, ότι μέσω αυτής της διαδικασίας αναγνωρίζουμε την παράνομη τουρκοκυπριακή επιτροπή, άρα και το ίδιο το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος που όρισε αυτή την επιτροπή, οδηγώντας έτσι και την διεθνή κοινή γνώμη, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και οποιονδήποτε άλλο εμπλεκόμενο και μη διεθνή οργανισμό να προχωρήσει εξίσου στην αναγνώριση του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους και την άρση οποιουδήποτε δικαιώματος των ελληνοκυπρίων απέναντι στη γη τους, την ελευθερία τους και την ανεξαρτησία τους; Τα θέματα που αφορούν την πατρίδα μας και τη σχέση μας με την Τουρκία είναι θέματα λεπτά που απαιτούν προσεκτικούς χειρισμούς από τον καθένα από εμάς, πολιτικούς και πολίτες, εξουσία και κοινωνία, λαμβάνοντας υπόψη κάθε φορά τις μελλοντικές επιπτώσεις κάθε μας κίνησης και όχι το βραχυπρόθεσμο κέρδος με το οποίο απλά χαϊδεύουμε τις βαθιές πληγές του κράτους, αλλά και τις δικές μας. Σκεφτείτε ότι και με μια απλή μετάβαση στις τουρκοκρατούμενες περιοχές, υποδεικνύοντας το διαβατήριό μας, αποδεχόμαστε την τουρκική κατοχή, πόσο μάλλον με την αποζημίωση…

Για κατάλληλη ενημέρωση της διαδικασίας αποζημίωσης των κατεχόμενων περιουσιών προτείνω :

http://www.typos.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=74419

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» στο έντυπο της Κυριακής, 30 Οκτωβρίου 2011

«Ένοιωσα όπως ο απατημένος σύζυγος που το μαθαίνει τελευταίος»

Ευθύνες στους τέως υπουργούς του -Εξωτερικών και Άμυνας- επέρριψε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας, κατά τη σημερινή κατάθεση του ενώπιον της μονομελούς ερευνητικής επιτροπής, υπό τον Πόλυ Πολυβίου, υποστηρίζοντας ότι δεν φέρει καμία προσωπική ευθύνη για την τραγωδία. Ο πρόεδρος Χριστόφιας έκανε λόγο για »λάθος διάγνωση από τους αρμόδιους» σε σχέση με την επικινδυνότητα του φορτίου, αλλά και για »υποτίμηση των κινδύνων».

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στην κατάθεση του ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι δεν ήταν ενήμερος για επίμαχες συσκέψεις, εκφράζοντας παράλληλα την οργή του επειδή ακριβώς δεν έτυχε ενημέρωσης. Ανέφερε επίσης ότι δεν γνώριζε ότι το φορτίο γειτνίαζε με σταθμό της ΑΗΚ και ότι αν το γνώριζε δεν θα δεχόταν να μπει εκεί. Τόνισε, ταυτόχρονα, ότι η ευθύνη βαραίνει και τους στρατιωτικούς οι οποίοι, όπως είπε, δεν τον ενημέρωσαν για τους κινδύνους έκρηξης που ελλόχευαν αλλά και τον Διευθυντή του Διπλωματικού του Γραφείου Λεωνίδα Παντελίδη.

Από τις 9.00 είχε ήδη αρχίσει να συγκεντρώνεται κόσμος έξω από το Υπουργείο Οικονομικών όπου πραγματοποιήθηκε η κατάθεση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Τα μέτρα ασφαλείας ήταν δρακώντια αφού για πρώτη φορά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήλθε πρόσωπο με πρόσωπο με τους συγγενείς των θυμάτων.
Οι γονείς των διδύμων έφθασαν στο ΥΠΟΙΚ κρατώντας μία τεράστια φωτογραφία των δύο γιων της. Λίγο αργότερα, στις 9:41, κατέφθασε στο χώρο και ο Πόλυς Πολυβίου μαζί με την ομάδα του.

Συγγενείς των θυμάτων ανάρτησαν  πανό στην είσοδο του Υπουργείου Οικονομικών όπου αναγραφόταν «Η ταπείνωση προηγείται της δόξας-Δείξε ανθρωπιά».

Γύρω στις 10:20 έφθασε στο Υπουργείο Οικονομικών ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, συνοδευομένος από τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, Στέφανο Στεφάνου και τον Υφ. παρά τω Προέδρω Τίτο Χριστοφίδη.

Ο κ. Πολυβίου στην εισαγωγική του τοποθέτηση υπενθύμισε στους παρευρισκόμενους ότι δεν θα ανεχτεί διασάλευση της τάξης εντός της αίθουσας. Σε τέτοια περίπτωση δεν θα διστάσει να διακόψει τη διαδικασία και να συνεχίσει αφού πρώτα αποχωρήσουν οι παρευρισκόμενοι. Υπενθύμισε ότι πρόκειται για ερευνητική διαδικασία και όχι για δικαστήριο ή ποινική ανάκριση και δεν θα υποβάλει ερωτήσεις εφ’ όλης της ύλης αλλά στοχευμένα σε διευκρινιστικά σημεία.

«Ακούω διάφορα», δήλωσε ο κ. Πολυβίου «ότι δεν θα δεχθεί κανείς κουκούλωμα και συσκότιση. Η ευθύνη για το πόρισμα είναι δική μου και όχι της Κυβέρνησης και αν τίθεται τέτοιο θέμα εγώ φέρω την ευθύνη. Το πόρισμα θα δημοσιοποιηθεί άρα όλοι θα δείτε τα δικά μου συμπεράσματα και κριτής είναι ο λαός και εγώ κρινόμενος».

Στη συνέχεια, γύρω στις 10:35, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξεκίνησε την ανάγνωση της 10σέλιδης τοποθέτησής του. Όπως είχαμε αποκαλύψει από χθες, στην εισαγωγή του εξέφρασε το συγκλονισμό, την οδύνη και τα συλλυπητήριά του στους συγγενείς των 13 θυμάτων της τραγωδίας στο Μαρί. «Ειλικρινά, όλο αυτό το χρονικό διάστημα, η σκέψη μου βρίσκεται στους συγγενείς των θυμάτων, στους οποίους θα ήθελα και με αυτή την ευκαιρία να εκφράσω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια και τη συμπάθεια μου από τα βάθη της καρδιάς μου», είπε.

Συνεχίζοντας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε ότι το όλο θέμα χωρίζεται σε δύο μεγάλες ενότητες: « Η πρώτη μεγάλη ενότητα είναι η πολιτική απόφαση για χειρισμό του φορτίου, με βάση τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, τις διεθνείς υποχρεώσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας και το Εθνικό Συμφέρον. Η δεύτερη ενότητα είναι ο όλος χειρισμός του φορτίου από αυτούς που είχαν την αρμοδιότητα και τη γνώση να το πράξουν».

Έπειτα ο Πρόεδρος προχώρησε σε ιστορική αναδρομή λέγοντας πως «το ζήτημα ήταν από την αρχή πολύ σύνθετο και ευαίσθητο. Από την πρώτη στιγμή γίναμε δέκτες διαβημάτων, παραστάσεων και πιέσεων από χώρες που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διεθνή σκηνή με την υπόμνηση ότι, ιδιαίτερα η Κυπριακή Δημοκρατία, θα πρέπει να επιδεικνύει ευαισθησία στην εφαρμογή των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας».

Σε σχέση με το χειρισμό του φορτίου του πλοίου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε ότι «ο όλος χειρισμός του φορτίου του πλοίου έγινε σε πλήρη συνεργασία με την Αρμόδια Επιτροπή Κυρώσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας».

«Η επιθυμία μας ήταν να βρεθεί τρόπος το φορτίο να μην παραμείνει στην Κύπρο», είπε. Διατυπώσαμε τη θέση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα είχε τη δυνατότητα να κρατήσει και υποθηκεύσει το φορτίο, ως επιχείρημα στην προσπάθεια μας να πείσουμε για την ανάγκη άμεσης εμπλοκής του Συμβουλίου Ασφαλείας. Επιπλέον διερευνήσαμε το ενδεχόμενο το φορτίο να μεταφερθεί στις εγκαταστάσεις της UNIFIL ή στη Μάλτα.

Στη συνέχεια ο Πρόεδρος δήλωσε ότι στις 4 Φεβρουαρίου 2009, μεταφέρθηκε σε Μόνιμους Αντιπρόσωπους κρατών-μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, ότι «η Κυπριακή Δημοκρατία θα συνεργαστεί με κάθε χώρα που ενδιαφέρεται να συνδράμει την Κυπριακή Δημοκρατία στην αναζήτηση λύσης αναφορικά με το φορτίο του πλοίου, νοουμένου ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας θα έχει προηγουμένως συλλογικά αποφασίσει τη στήριξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στις όποιες διμερείς της ενέργειες».

Εκεί που διαπιστώθηκε σύγκλιση στις απόψεις των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, δήλωσε ο Πρόεδρος, είναι ότι το φορτίο θα έπρεπε να παραμείνει στην Κύπρο ως η επιλογή για την ορθότερη εφαρμογή των εν λόγω ψηφισμάτων. «Την ίδια ώρα συνεχίζονταν οι αρνητικές αντιδράσεις κύρια από τη Συρία αλλά και αργότερα από το Ιράν σε σχέση με την πιθανότητα κατακράτησης του φορτίου».

«Θέλω επίσης να υπενθυμίσω ότι την περίοδο που εξετάζουμε πολιτικοί αρχηγοί οι οποίοι είχαν τύχει ενημέρωσης για τους χειρισμούς μας, στήριξαν με δημόσιες δηλώσεις, τους χειρισμούς που έγιναν από πλευράς μας. Κανένας δεν διαφώνησε, ούτε δημόσια ούτε άλλως πως, με την απόφαση για κατάσχεση και αποθήκευση του φορτίου. Κανένας δεν διαφοροποιήθηκε μέχρι και την καταστροφική έκρηξη στο Μαρί στις 11 Ιουλίου».

Η αλλαγή στάσης της Κυπριακής Δημοκρατίας η οποία υποστήριζε παραδοσιακά το ψήφισμα ενάντια στην κατοχή των Υψωμάτων Γκολάν επί προηγούμενης διακυβέρνησης, το 2007, εξόργισε τη Συρία γιατί αυτή μας η κίνηση ερμηνεύτηκε ως μη φιλική αλλαγή της στάσης της Κύπρου έναντι της Συρίας. Υπήρχε παράλληλα επίθεση φιλίας της Τουρκίας προς τη Συρία με ενίσχυση τόσο των πολιτικών όσο και των οικονομικών τους σχέσεων και την υπογραφή σωρείας συμφωνιών. Η Συρία δεχόταν ισχυρές τουρκικές πιέσεις για να αλλάξει τη στάση της στο κυπριακό ιδιαίτερα εντός της Ισλαμικής Διάσκεψης, Γραμματέας της οποίας είναι Τούρκος διπλωμάτης. Υπενθυμίζω επίσης ότι η ακτοπλοϊκή σύνδεση των κατεχομένων με τη Συρία δημιούργησε δικαιολογημένη αναστάτωση σε σχέση με τον κίνδυνο αναβάθμισης του ψευδοκράτους.

Ο Πρόεδρος αναφέρθηκε εκτενώς στις αντιδράσεις της Συρίας και του Ιράν. «Έχω κάνει αυτή την εισαγωγή για να γίνει κατανοητός ο διπλωματικός ελιγμός που ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε για λόγους εθνικού συμφέροντος κατά τη συνάντηση με τον Πρόεδρο της Συρίας κ. Άσσαντ τον Αύγουστο του 2009. Στην ίδια συνάντηση ξεκαθαρίσαμε με σαφήνεια ότι η Κύπρος δεν μπορεί να παραβιάζει ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας», δήλωσε.

Στη δεύτερη ενότητα ο Πρόεδρος δήλωσε ότι η ευθύνη της φύλαξης του φορτίου «ανατέθηκε λογικά και φυσιολογικά σε εκείνους που είχαν τη γνώση και την εμπειρία να διαχειριστούν ένα τέτοιο ζήτημα. Δηλαδή στην Εθνική Φρουρά. Είναι ξεκάθαρο στη δική μου αντίληψη ότι το όλο συμβάν αποτελεί μια αποτυχία του συστήματος».

«Υπάρχει στη λειτουργία της γραφειοκρατίας στον τόπο μας αδυναμία ελέγχου και αυτοελέγχου. Αυτές οι αδυναμίες δημιουργούν φαινόμενα αμέλειας, αναβλητικότητας και ευθυνοφοβίας. Δεν είναι πρόθεσή μου να μηδενίσω τη συνεισφορά και την προσφορά της ευρύτερης δημόσιας υπηρεσίας αλλά να σημειώσω τις αδυναμίες».

Για τη σύσκεψη της 7ης Φεβρουαρίου 2011, η οποία εξέτασε την πιθανότητα καταστροφής του φορτίου δεν έτυχα καμίας ενημέρωσης. Για την υπηρεσιακή σύσκεψη της 5ης Ιουλίου, μια εβδομάδα πριν από την έκρηξη, όταν πλέον είχε εντοπιστεί ο μεγάλος κίνδυνος με το φορτίο, επίσης δεν έτυχα οποιασδήποτε ενημέρωση. Δυστυχώς, αποδεικνύεται από τα ίδια τα γεγονότα ότι υπήρξε από τους αρμόδιους λάθος διάγνωση σε σχέση με την επικινδυνότητα του φορτίου. Υπήρξε από τους αρμόδιους υποτίμηση των κινδύνων.

Αυτή την πραγματικότητα με πόνο ψυχής αλλά και παρρησία, παρουσίασα ενώπιον του Υπουργικού Συμβουλίου λίγες μόνο ώρες μετά τη φονική έκρηξη όπως φαίνεται στα πρακτικά του Υπουργικού, εκφράζοντας το θυμό αλλά και την απογοήτευση μου για το γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ήταν ενήμερος.
Όπως δεν ήμουν ενήμερος για το αίτημα της αρμόδιας Επιτροπής Κυρώσεων να αποστείλει αντιπροσωπεία στη Κύπρο για έλεγχο του φορτίου.

Όλο αυτό το χρονικό διάστημα ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας έχω υπομείνει μια απαράδεκτη συμπεριφορά η οποία προσβάλει πάνω από όλα τους θεσμούς και τη δημοκρατία στον τόπο μας. Αναφέρομαι σε ύβρεις και προπηλακισμούς και ιδιαίτερα στην προσπάθεια κάποιων να δικάσουν και να καταδικάσουν, είτε μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες είτε σε «λαϊκά δικαστήρια».

Κλείνοντας νιώθω την ανάγκη να καλέσω για ακόμα μια φορά το Κυπριακό Λαό σε ενότητα για αντιμετώπιση των κορυφαίων προκλήσεων που έχουμε μπροστά μας. Υπενθυμίζω την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου όπως το πόρισμα, σε συνεννόηση με το Γενικό Εισαγγελέα, δοθεί στη δημοσιότητα».

Σε αυτό το σημείο ολοκληρώθηκε η ανάγνωση του κειμένου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ξεκινούν οι ερωτήσεις.

Πολυβίου: Στη σύσκεψη της 7ης Φεβρουαρίου του 2011,της 5ης Ιουλίου του 2011 δηλώσατε ότι δεν είχατε καμία ενημέρωση για το ενδεχόμενο έκρηξης.

Χριστόφιας: Όχι

Πολυβίου: Στις 11/7/ 2011σε συνεδρία του Υπουργικού Συμβουλίου σύμφωνα με το πρακτικό δηλώσατε: «Δεν μας τα είπες αυτά Κώστα (Σ.Σ. Παπακώστα), λήφθηκαν αποφάσεις πίσω από την πλάτη του Προέδρου; Είμαι σαν τον απατημένο σύζυγο που το μαθαίνει τελευταίος». Δεν έπρεπε να κρατείστε ενήμερος άσχετα αν οι Υπουργοί/Συνεργάτες σας δεν σας ενημέρωσαν;

Χριστόφιας: Ενδιαφερόμουν, όμως δυστυχώς φαίνεται ότι κάποιοι ανέλαβαν ευθύνη χειρισμού του θέματος χωρίς να ενημερώσουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν δύο Υπουργοί είχαν διαφορές μεταξύ τους κανονικά προσφεύγουν στον Πρόεδρο για να τους το λύσουν. Δεν μπορούσα εγώ να μυρίζομαι την επικινδυνότητα του φορτίου. Έλαβα γνώση για την επικινδυνότητα τον Σεπτέμβριο του 2010 από τον κ. Παντελίδη, όταν συναντηθήκαμε με δύο στρατιωτικούς διότι έκαναν από πριν διαβήματα για να καταστραφεί το υλικό το οποίο πιθανόν να ήταν επικίνδυνο. Δυστυχώς οι προσπάθειες αυτές και τα αποτελέσματα δεν μου ανακοινώθηκαν.

Πολυβίου: Εσείς επιλέγεται συνεργάτες σας, δεν αναλαμβάνεται ευθύνη για υπουργούς σας;

Χριστόφιας: Στη σύσκεψη που είχε πραγματοποιηθεί ο κ. Γεωργιάδης είχε δηλώσει ότι είναι μικρή η επικινδυνότητα φορτίου διότι η πυρίτιδα δεν εκρύγνειται μόνη της αφού το υλικό αυτό χρειάζεται επεξεργασία. Αυτό με καθησύχασε. Από εκεί και πέρα οι δύο υπουργοί ανέλαβα την ευθύνη και παραιτήθηκαν. Μια σχετική ευθύνη την έχω, αλλά θα είχα μεγαλύτερη και ολόκληρη ευθύνη αν γνώριζα τον τρόπο χειρισμού μεταξύ των δυο Υπουργών.

Πολυβίου: Κύριε Πρόεδρε, το μίνιμουμ που γνωρίζετε είναι ότι ήρθε το φορτίο για λόγους ανωτέρας βίας, έπρεπε να μείνει στην Κύπρο και παρέμεινε στο Μαρί με δική σας απόφαση (…) Δεν έπρεπε μέσω συνεργατών σας να λάβετε τα αναγκαία μέτρα για φύλαξη φορτίου, παρά τις όποιες διαβεβαιώσεις;

Χριστόφιας: Σε ένα κράτος ο Πρόεδρος που ασχολείται με πολλά δεν μπορεί από μόνος του, αν δεν γίνει καταμερισμός εργασίας και αν δεν δείξει εμπιστοσύνη συνεργάτες του να προχωρήσει. Οι συνεργάτες έχουν καθήκον να ενημερώνουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Όταν μου είπε ο Παντελίδης είναι σχετικά επικίνδυνο και αφού υπήρχε αυτή η διατύπωση από δύο στρατιωτικούς του ζήτησα να ενεργήσει ώστε να καταστραφεί η πυρίτιδα. Προσπαθούσε ο άνθρωπος αλλά μπορείτε να δείτε μέσα από τα σχετικά έγγραφα τι δυσκολίες συναντούσε.

Πολυβίου: Τα γεγονότα δημιουργούν εικόνα εγκληματικής ολιγωρίας που άφησε να γίνει η έκρηξη. Δεν μπορεί ο άρχων της πολιτείας να λέει «είμαι ο απατημένος σύζυγος», ούτε «έκαμα καταμερισμό και τα θαλάσσωσαν οι άλλοι».

Χριστόφιας: Υποτιμήθηκαν οι κίνδυνοι από όλους. Κοντά μου ερχόταν η υποτίμηση του κινδύνου, υπενθυμίζω τη δήλωση Παπακώστα ότι μπορεί το υλικό να μπει σε κατοικημένη περιοχή… Όταν αυτός είχε διαβεβαιωθεί με αυτό τον τρόπο, σκεφτείτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τι είχε πληροφορηθεί.

Πολυβίου: Σε πρακτικό της 6/2/09 αναφέρεστε στην ασφάλεια φύλαξης του φορτίου. Εφόσον αναθέσατε την ευθύνη στους Υπουργούς δεν έπρεπε να το ψάξετε και να μην εφησυχάσετε από τις διαβεβαιώσεις Παπακώστα… Και μέχρι σήμερα δεν γνωρίζουμε επακριβώς τι περιείχαν, όλα αυτά συνθέτουν και προσωπική ευθύνη;

Χριστόφιας: Έθεσα ως προϋπόθεση για την παραμονή του φορτίου να πραγματοποιηθεί καταγραφή και να δοθεί αναλυτικά τι υπήρχε στο φορτίο. Έγινε λόγος ότι η πυρίτιδα είναι επικίνδυνη και ότι κάποια επικίνδυνα υλικά μεταφέρθηκαν αλλού. Η επιλογή του Μαρί ως σημείο φύλαξης δεν ήταν δική μου. Εγώ ζήτησα ασφαλή χώρο και μου είπαν ότι υπήρχε ασφαλής χώρος… Αν γνώριζα γειτνίαση με το σταθμό της ΑΗΚ, δεν θα δεχόμουν να μπει εκεί…

Πολυβίου: Στην επιστολή του Αργυρού αναφέρεται ότι το ΥΠΑΜ με οδηγίες του Προεδρικού , ανέλαβε το συντονισμό της επιχείρησης και μεταφορά του φορτίου στο Μαρί.

Χριστόφιας: Όχι. Αρνούμαι κατηγορηματικά, δεν ήταν δικές μου οδηγίες, ούτε δική μου επιλογή. Δεν είμαι ανεύθυνος.

Πολυβίου: Τρεις αξιωματικοί επισκέφθηκαν τρία διαφορετικά στρατόπεδα, έθεσαν τις επιλογές στον Κώστα Παπακώστα και σε σας μετά για έγκριση του χώρου και σεις αποδεχτήκατε.

Χριστόφιας: Όχι, δεν ήταν δική μου απόφαση και αν γνώριζα γειτνίαση με το σταθμό της ΑΗΚ δεν θα επέτρεπα να πάνε εκεί.

Πολυβίου: Σε σύσκεψη του Υπουργικού Συμβουλίου στις 11/2/09 ενημερώσατε το Υπουργικό Συμβούλιο για τους χειρισμούς σας (Σ.Σ. το πρακτικό που αποκάλυψε χθες το Sigmalive), αναφέρεστε σε ένα-δύο επικίνδυνα κιβώτια.

Χριστόφιας: Υπήρξε υποτίμηση κινδύνου από όλους και πάνω απ’ όλα από τους στρατιωτικούς, οι οποίοι μετέφεραν και σε μας τις σχετικές πληροφορίες.

Πολυβίου: Αν εσείς λαμβάνατε την επιστολή της 23/11/09 που έστειλε το ΓΕΕΦ προς το ΥΠΕΞ για κινδύνους από την υπαίθρια αποθήκευση του φορτίου τι θα κάνατε;

Χριστόφιας: Θα έπαιρνα άμεσα μέτρα ανεξαρτήτως των εξόδων. Θα ζητούσα πρωτίστως από ειδικούς πως διασφαλίζουμε την ασφάλεια του φορτίου και θα αποφάσιζα αναλόγως. Δεν ήταν αρμόδιο το ΥΠΕΞ να αποφασίζει για θέματα ασφάλειας φορτίου.

Πολυβίου: Δεν σκανδαλίζει η δήλωση του τέως Υπουργού Εξωτερικών ότι οι πολιτικοί λόγοι που οδήγησαν στην παραμονή του φορτίου στην Κύπρο δεν έχουν αλλάξει.

Χριστόφιας: Βεβαίως και σκανδαλίζει η απάντηση του ΥΠΕΞ.

Πολυβίου: Όταν κάποιος είναι Πρόεδρος για 3μιση χρόνια δεν μπορεί να επικαλείται το σύστημα. Πρόκειται για ανυπαρξία του συστήματος και αυτό βαραίνει και τον ΠτΔ.

Χριστόφιας: Δεν θα έλεγα «ανυπαρξία» αλλά στρέβλωση. Προσπάθησα να το αλλάξω.

Πολυβίου: Αφού υπήρξε αμέλεια στη στάση των 2 υπουργών, γιατί δεν τους παύσατε;

Χριστόφιας: Τους έπαυσα όταν έλαβα γνώση, τον κ. Παντελίδη δεν μπορώ να τον παύσω διότι είναι δημόσιος υπάλληλος.

Πολυβίου: Στην έκθεση της Γιωρκάτζη τον Δεκέμβριο του 2010… υπάρχει αναφορά στο φορτίο. Τι κάνατε με αυτή την έκθεση; Τι έγινε από τότε μέχρι την έκρηξη;

Χριστόφιας: Ο κ. Παντελίδης ανέλαβε δράση από προηγουμένως αλλά και τότε ζήτησε σύσκεψη. Θεώρησε σημαντικό να συγκαλέσει σύσκεψη ο ΥΠΕΞ και έγινε η σύσκεψη του Φεβρουαριου, άρα ελήφθη υπόψιν η έκθεση Γιωρκάτζη. Όλες οι εκθέσεις διαβιβάζονται στους υπουργούς και όλα τα ζητήματα που έχουν σχέση με υπουργεία συζητούνται στο υπουργικό…

Πολυβίου: Μετεδόθη μήνυμα από τις Βρυξέλλες ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν συνεργάζεται με τους εταίρους (Γαλλία, Αγγλία) που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν.

Χριστόφιας: Δεν υπήρξε επίσημη πρόταση από τη Γαλλία, τη Βρετανία ή ΕΕ. Πρόταση που να δείχνει την ετοιμότητα να παραλάβουν το φορτίο, ποτέ δεν υπήρξε. Διάβασα δήλωση σχετικού διπλωμάτη, στον οποίο ο Ύπατος Αρμοστής της Βρετανίας ξεκαθάρισε ότι δεν συμφωνεί με τη γλώσσα που χρησιμοποίησε η τσέχικη προεδρία και ότι η Κυπρος ολιγώρησε. Η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμα και οι ΗΠΑ εξήραν τους χειρισμούς μας. Τα ζητήματα που αφορούν κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας έχουν σχέση με τον ΟΗΕ και η Κύπρος λογοδοτεί πέραν όλων στα Ηνωμένα Έθνη.

Πολυβίου: Ο κ. Γεωργιάδης, πριν και μετά την εκφόρτωση σας ενημέρωνε για το φορτίο, και το περιεχόμενό του;

Χριστόφιας: Εκπλήσσομαι, κάτι τέτοιο δεν αληθεύει. Δεν ξέρω πότε ήρθε ούτε ποιον είδε ο κ. Γεωργιάδης.

Πολυβίου: Ο κ. Μπισμπίκας ανέφερε ότι το πρακτικό της σύσκεψης στις 6/2/09 στο Προεδρικό είχε αλλοιωθεί και ότι ο ίδιος ποτέ δεν είπε ότι έγινε προκαταρκτική έρευνα και ότι βρέθηκε ο χώρος που θα μπορούσαν να φυλαχτούν τα εμπορευματοκιβώτια. Ισχύει κάτι τέτοιο;

Χριστόφιας: Ο κ. Μπισμπίκας έλαβε μέρος στη σύσκεψη. Δεν δέχομαι να αμφισβητεί τον πρακτικογράφο και όσα αποτυπώνει. Τον άνθρωπο τον γνωρίζω και δεν άλλαξε τίποτα.

Πολυβίου: Υπήρξε πληροφορία ότι το πρακτικό αυτό βρέθηκε στο γραφείο σας μετά την έκρηξη. Δεν στάλθηκε για σχόλια όταν έπρεπε. Γιατί δεν το στείλατε;

Χριστόφιας: Δεν ήταν δική μου ευθύνη να δοθεί το πρακτικό για επιβεβαίωση.

Πολυβίου: Δέχεστε θεσμική ευθύνη;

Χριστόφιας: Εμμέσως έχω ευθύνη λογικά και θεσμικά, για λάθη και παραλείψεις των υπουργών μου.

Πολυβίου: Προσωπική και άμεση ευθύνη δέχεστε;

Χριστόφιας: Όχι δεν τη δέχομαι…

Ο κ. Πολυβίου στη συνέχεια υπέβαλε ερωτήσεις που του παρέδωσαν οι δικηγόροι των οικογενειών των θυμάτων.

Πολυβίου: Είπατε ότι δεν επισκεφθήκατε τη ναυτική βάση για 3,5 χρόνια, αν και κληθήκατε αρκετές φορές.

Χριστόφιας: Όχι και δεν υπήρξε συγκεκριμένος λόγος που δεν το έπραξα.

Πολυβίου: Στο πρακτικό της 6ης Σεπτεμβρίου γίνεται αναφορά σε κάποιους κινδύνους; Πως το αντιληφθήκατε;

Χριστόφιας: Γνώριζα ότι υπήρχαν κάποιοι κίνδυνοι από την έκθεση στον ήλιο κ.λπ. Αλλά δεν θεώρησα ότι κινδύνευε να σημειωθεί έκρηξη. Παρ’ όλα αυτά έδωσα τη συγκατάθεση μου να προχωρήσουν σε διαχωρισμό και καταστροφή των επικίνδυνων υλικών.

Πολυβίου: Στη σύσκεψη της 6ης Σεπτεμβρίου δεν ρωτήσατε ακριβώς ποιοι είναι οι κίνδυνοι για τους οποίους μιλούσε ο Παντελίδης ώστε να ληφθούν μέτρα;

Χριστόφιας: Γινόταν αναφορά σε κινδύνους από πυρίτιδα. Ακόμα και την ημέρα έκρηξης, ο Αρχηγός του ΓΕΕΦ είπε ότι είχε την εντύπωση ότι η πυρίτιδα δεν εκρήγνυται. Φάνηκε εκ των υστέρων ότι υπήρχε εντός της πυρίτιδας, υλικό που εκρήγνυται, δηλαδή νιτρογλυκερίνη.

Πολυβίου: Δεν έπρεπε να λάβετε ευθύνη εξουδετέρωσης του κινδύνου και αφού αυτό δεν έγινε να αναλάβετε της ευθύνη;

Χριστόφιας: Υπήρξε υποτίμηση κινδύνου από στρατιωτικούς, εγώ γιατί να αναλάβω την ευθύνη;

Μετά την ολοκλήρωση της κατάθεσης, ο Πρόεδρος επανέλαβε ότι δεν φέρει ο ίδιος την ευθύνη και απευθυνόμενος στους συγγενείς δήλωσε πως στόχος του είναι να πέσει άπλετο φως στην υπόθεση. Ο κ. Πολυβίου τον ευχαρίστησε και την ώρα που ο Πρόεδρος σηκώθηκε για να αποχωρήσει οι συγγενείς των θυμάτων του επιτέθηκαν φραστικά. Οι συγγενείς φώναζαν «δολοφόνε» και του είπαν ότι πρέπει να ντρέπεται αφού δεν άκουσαν το Mea Culpa που περίμεναν.

Η παρέμβαση της Προεδρικής Φρουράς όξυνε τα πνεύματα και προς στιγμή απειλήθηκαν επεισόδια.

Άντρες της Προεδρικής Φρουράς προσπάθησαν να συλλάβουν τον γιο του Πλοιάρχου Ιωαννίδη για κάτι που είπε στον Πρόεδρο κατά την αποχώρησή του. Επενέβη ο ίδιος ο κ. Πολυβίου ο οποίος τους είπε να τον αφήσουν, αφού ο μόνος που δικαιούται να διατάξει τη σύλληψή του είναι ο ίδιος ο Πολυβίου, από τη στιγμή που το περιστατικό συνέβη εντός της αίθουσας.

Άρθρο της SigmaLive.com, 05 Σεπτεμβρίου 2011

Γιατί είμαστε ακόμη κοιμώμενα πρόβατα;

Το μέσο του καλοκαιριού, κάπου μεταξύ διακοπής ηλεκτρικού ρεύματος, κηδειών, υπουργικών παραιτήσεων, ατελείωτων συνομιλιών και καθημερινών συγκεντρώσεων χιλιάδων αγανακτισμένων πολιτών έξω από το προεδρικό μέγαρο, μας βρίσκει να κολυμπάμε σε μια θάλασσα πολιτικοοικονομικών προβληματισμών. Άλλους πολύ, άλλους λίγο και άλλους… καθόλου. Διότι εμάς τους Κύπριους δεν μας βγάζουν εύκολα από τον λήθαργο και τον ύπνο του δικαίου. Μάλλον οι 13 θάνατοι, οι δεκάδες καταστροφικές επιπτώσεις, η συνεχής διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος και η οικονομική κατρακύλα δεν είναι αρκετά. Μόνο ένα ακόμα «’74» θα μας ξυπνούσε πραγματικά. Ακόμα και οι χιλιάδες πολίτες που κατακλύζουν την είσοδο του προεδρικού μεγάρου μπορεί να μην έχουν όλοι αντιληφθεί πλήρως τι μας έχουν κάνει. Οι κυβερνώντες εννοώ. Γι’ αυτό σχεδόν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί, βουλευτές και λοιπά κομματικά στελέχη περιφέρονται στην τηλεόραση κατηγορώντας ο ένας τον άλλον και ρίχνοντας ευθύνες σε κόμματα και παρατάξεις, ενώ ο λαός περιμένει ουσιαστικές κινήσεις και αποφάσεις για να βγει η χώρα από τον όλεθρο. Και γι’ αυτό άλλωστε ο πρόεδρος, ενώ ανάγκασε σε παραίτηση τους υπουργούς του, συνέχιζε για μέρες ανενόχλητος τις ατελείωτες συνομιλίες με τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ αφήνοντας την χώρα με διαμελισμένη κυβέρνηση!  Βλέπετε έχει περισσότερη σημασία γι’ αυτόν η σχέση του ΑΚΕΛ με το ΔΗΚΟ από ότι η σχέση του ιδίου με τον λαό που τον ψήφισε. Ακόμα και το διάγγελμα, τέσσερα εικοσιτετράωρα μετά την 11η Ιουλίου, ήταν μια κραυγή συσπείρωσης των οπαδών του ΑΚΕΛ και μια αγωνιώδης προσπάθεια τόνωσης της υπερηφάνειας των κομμουνιστών για τον αρχηγό τους.

Μήπως, όμως, για όλες αυτές τις απαράδεκτες συμπεριφορές φταίμε και εμείς οι πολίτες; Όταν μετά την εισβολή του ’74 όλος ο αγώνας μας περιστρεφόταν γύρω από την οικονομική επιβίωση και ανέλιξη σε προσωπικό και όχι σε εθνικό επίπεδο, για να σβήσουμε το κόμπλεξ του πρόσφυγα και του φτωχού, γιατί οι πολιτικοί μας να διαφέρουν; Κύπριοι δεν είναι κι αυτοί; Γιατί να ενδιαφέρονται για το καλό της Κύπρου όταν εμείς οι ίδιοι, που ελαφρά την καρδία ρίχνουμε την ψήφο μας στον γνωστό του γαμπρού της γειτόνισσας, δεν μας ενδιαφέρει το κοινό καλό αλλά η τσέπη και το «μέσον» μας; Όταν βλέπουμε τους πολιτικούς να ξεπουλάνε την πατρίδα μας στο βωμό της προσωπικής φιλοδοξίας και της κομματικής προβολής, μήπως βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη; Όταν μετά από τόσες τουρκικές αδιαλλαξίες για την λύση του κυπριακού προβλήματος, ο πρόεδρός μας συνεχίζει με χαμόγελο να σφίγγει το χέρι του κατοχικού ηγέτη χαμογελώντας και δηλώνοντας περήφανα την προσωπική φιλία που τους ενώνει, μήπως φταίμε εμείς που όταν τον εκλέξαμε για πρόεδρο δεν μετρήσαμε τις γνώσεις, τις ικανότητές και το εθνικό φρόνιμά του αλλά μας συνεπήρε η σοβαροφάνεια, η υπεροψία και ο δήθεν «ξερολισμός» του; Μην ξεχνάτε ότι διαλέξαμε έναν πρόεδρο που δηλώνει ότι νιώθει περισσότερο Σύριος παρά Κύπριος! Και γιατί μετά από όλα αυτά απορούμε που δεν νιώθει καμία ενοχή και κανένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στο λαό της πατρίδας του; Που δεν φαίνεται να προβληματίζεται, έστω και εκ των υστέρων, για το τι οφείλει να κάνει για να επαναφέρει την τάξη, την ασφάλεια και την δικαιοσύνη; Και όχι μόνο ο πρόεδρος αλλά και όλη η αυλή της πολιτικής μας πανωλεθρίας που περήφανα δηλώνουν άμοιροι των ευθυνών πίσω από τα φιμέ τζάμια των πανάκριβων αυτοκινήτων τους;

Αυτά όλα, τελικά, ίσως και να αποτελούν την σωτηρία μας! Η έκρηξη, οι δίωρες διακοπές πολιτισμού, η μείωση των μισθών, οι νεκροί, οι μαυροφορημένοι συμπατριώτες μας, οι χιτλερικές αντιμετωπίσεις του προέδρου και οι γέλωτες της Τουρκίας: απανωτά χαστούκια αφύπνισης. Γιατί είμαστε ακόμη κοιμώμενα πρόβατα;

Έγκλημα και τραγωδία

Φονική έκρηξη, χάθηκαν 12 άνθρωποι, σοβαρά ερωτήματα

Μαύρος Ιούλιος για την Κύπρο και τους ανθρώπους της. Δώδεκα συμπατριώτες μας χάθηκαν στην πρώτη γραμμή του καθήκοντος, όταν έκρηξη σημειώθηκε στο υλικό που είχε κατασχεθεί το 2009 από ιρανικό πλοίο που βρισκόταν στα χωρικά ύδατα της Κύπρου και είχε προορισμό τη Συρία. Η έκρηξη σημειώθηκε στη Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί και όπως συναφώς προκύπτει από στοιχεία που ήλθαν στο φως της δημοσιότητας, υπήρξαν προειδοποιήσεις προς αρμοδίους. Προειδοποιήσεις ότι το φορτίο δεν θα άντεχε και κάποια στιγμή -πολύ σύντομα- θα προκαλείτο έκρηξη. Γνωρίζοντας τον όγκο των πυρομαχικών, θα μπορούσε κανείς να αντιληφθεί το μέγεθος της τραγωδίας.
Στη Ναυτική Βάση ήταν κοινό μυστικό ότι το κακό παραμόνευε. Ο Διοικητής το είχε και εγγράφως αναφέρει στους ανωτέρους του, οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες το συζητούσαν συνεχώς. Τίποτε, όμως, δεν έγινε.
Η χθεσινή ημέρα εξελίχθηκε σε εφιάλτη για τους ανθρώπους της Βάσης και τους πυροσβέστες που έσπευσαν να κατασβέσουν τη φωτιά που προκλήθηκε από τις εκρήξεις.
Κάτω από το βάρος της τραγωδίας, ο Υπουργός Άμυνας, Κώστας Παπακώστας και ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς Αντιστράτηγος Πέτρος Τσαλικίδης, υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους. Είναι προφανές ότι η έρευνα που θα ακολουθήσει (η Κυβέρνηση έχει μετακαλέσει εμπειρογνώμονες από το εξωτερικό) αλλά και τα στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, θα προκαλέσουν αναταράξεις καθώς θα επιβεβαιωθούν αμέλειες, ανεπαρκείς χειρισμοί σε διάφορα επίπεδα, τόσο πολιτικά όσο και τεχνοκρατικά.
Εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος», Πρωτοσέλιδο 12ης Ιουλίου 2011

«Κανένας δεν ξεχνά, τίποτα δεν ξεχνιέται»(;)

Λίγες μέρες πριν, ένας φίλος μου είπε την εξής απλή πρόταση: «Το νησί σας θα ελευθερωθεί όταν οι Κύπριοι μετανοήσουν». Αλήθεια, ακόμα δεν έχουμε μετανοήσει; Πόσα χρόνια ακόμα πρέπει να περάσουν για να καταλάβουμε ότι η πατρίδα μας μάς χρειάζεται; Στην Κύπρο επέστρεψα πρόσφατα μετά απο δέκα χρόνια. Τα πράγματα δεν είναι ακόμα ξεκάθαρα. Ο κόσμος άλλωτε φέρνει στο μυαλό του τα προβλήματα της πατρίδας του, τους αγνοούμενους, τα κατεχώμενα και τους νεκρούς και άλλωτε μπαίνει αμέριμνα στο πανάκριβό του αυτοκίνητο για να μεταβεί στο πανάκριβο εξοχικό του. Η καλοπέραση και η χλιδή δεν είναι ακόμα εξακριβωμένη στην κυπριακή κοινωνία. Από τη μία είναι η ένδειξη ότι παρ’ όλα τα προβλήματα δεν μείναμε στάσιμοι αλλά αγωνιζόμαστε για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη, προτάσσοντας με αυτό τον τρόπο τα στήθια μας απέναντι στους εισβολείς και φωνάζοντας τους: «Ακόμα κι αν μας κρατάτε τη μισή μας πατρίδα, όχι απλά έχουμε επιβιώσει αλλά έχουμε γίνει και καλύτεροι από εσάς!» Από την άλλη είναι η ένδειξη ότι έχουμε καλύψει όλη τη λύπη, το πένθος, τον κοινωνικό κερματισμό και την απώλεια που νιώθουμε με το πέπλο της καλοπέρασης και των χρημάτων για να ξεχνιώμαστε. Στην αρχή ξεχαστήκαμε για λίγο αλλά όσο πέρναγαν τα χρόνια ξεχαστήκαμε ακόμη περισσότερο.Σήμερα απλά έχουμε ξεχάσει. Ο αγώνας για να γίνουμε ισχυροί και να ορθώσουμε το ανάστημά μας στους «απέναντι» μετατράπηκε σε έναν αχόρταγο αγώνα ευημερίας και υλικών αγαθών ενώ ο αρχικός σκοπός χάθηκε κάπου στην πορεία, βυθισμένος στη μυρωδιά της λίρας, της χρυσής πιστωτικής κάρτας και του design υποδήματος. Χάθηκε μέσα στην προσπάθεια να σβήσουμε από την εικόνα μας το κόμπλεξ του αδικημένου, του φτωχού, του πονεμένου, του πρόσφυγα. Το σβήσαμε, δε λέω, παραμείναμε όμως άνθρωποι; Παραμείναμε οι Κύπριοι που Δεν Ξεχνούν; Πού χάθηκαν εκείνες οι γυναίκες που πριν αρκετά χρόνια ξεκινούσαν τεράστιες πορείες χιλιομέτρων κάτω από τον ήλιο και τη ζέστη, πίνοντας λεμόνι για να ξεδιψάσουν, για να υψώσουν τη φωνή τους στον τουρκικό ζυγό; Πού χάθηκαν τα συλλαλητήρια στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλλας; Πού πήγαν οι φωτογραφίες των αγνοουμένων από το φυλάκιο της οδού Λήδρας; Πού πήγαν τα σακιά με άμμο στο όριο της Πράσινης Γραμμής και τα γαλανόλευκα βαρέλια που θύμιζαν ποιοι πραγματικά είμαστε; Όλα πνίγηκαν στην θάλασσα της επιτυχίας, της ανόδου, του χρήματος και της δόξας! Οι γυναίκες έγιναν μεγαλοκυρίες προαστίων, το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλλας “check point”, το φυλάκιο της οδού Λήδρας τουριστικός προοροσμός και εμείς επισκέπτες στα τουρκοκρατούμενα χωριά μας, τουρίστες στα ιστορικά μας μνημεία, καταθέτες στα καζίνο του ψευδοκράτους που μας χλευάζει! Τα σακιά και τα βαρέλια αντικαταστάθηκαν με ψηλά πολύχρωμα πετάσματα που κρύβουν τα ερείπια της Νεκρής Ζώνης. Δεν μπορούν, όμως, να κρύψουν το λευκό σύννεφο πάνω από τα τουρκοπατημένα χώματά μας, που όσο περνούν τα χρόνια φουντώνει και αγριεύει! Ξυπνήστε! Δεν είμαι ούτε ιερέας, ούτε η Ελένη Λουκά! Και εγώ με τη σειρά μου σπούδασα και αγωνίζομαι για μια καλύτερη ζωή και την προσωπική μου επιτυχία, όπως όλοι πρέπει να κάνουμε. Δεν χρειάζεται να θυσιάσουμε τις προσωπικές μας ανάγκες και ούτε, για να μιλήσω στη γλώσσα που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε, τη σούβλα και την μπύρα! Στο κάτω κάτω αυτά έμειναν να μας κρατάνε ζωντανούς και να θρέφουν την ψυχική μας ισορροπία, την ανθρώπινη ανάγκη μας για ανέλιξη και επιτυχία, σπιτικό και οικογένεια. Αλλά μην ξεχνάτε! Χρησιμοποιείστε την δύναμη που αποκτήσαμε ως λαός και ως κράτος τόσα χρόνια, ψυχική και υλική, και δείξτε ποιοι είμαστε! Η Κύπρος μας μάς περιμένει. Μην την προδώσετε…

Ελένη η πόρνη, ένας κόλοκος στην κόλαση!

Μα δεν είναι ένας άγγελος?

 Και εγένετω φως! Επιτέλους, μετά από 2 επεισόδια «Ελένη η πόρνη», κατά τη διάρκεια των οποίων η αγαπημένη μας Ελενούα αποκάλυπτε συνέχεια το πόσο μοιάζει με την χαμένη εγγονή που όλη η οικογένεια ψάχνει με αγωνία εδώ και χρόνια, η λατρεμένη μας, αλλά ομολογουμένως χαμηλού δείκτη νοημοσύνης, γιαγιούδα της Ελενούας, και σχεδόν ολόκληρου του χωρκού, κατάλαβε ότι η κοπελιά με τα μαύρα γυαλιά και τη μαύρη περούκα είναι, ε ναι κυρίες και κύριοι, είναι η εγγονή της! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: η Ελενούα καταφθάνει στο χωρκόν της μετά από πάρα πολλα χρόνια, παραπατώντας από την συγκίνηση και έτοιμη να σωριαστεί σε κάθε της βήμα και κατά τη διάρκεια της τυχαίας, και καλά, συνάντησής της με την γιαγιούδα της, προβαίνει σε αποκαλύψεις, ενώ η αρχική της πρόθεση ήταν να μην αποκαλυφθεί, εξού και τα γυαλιά ηλίου μέσα στη νύχτα και η μαύρη περούκα! Δηλαδή, θέλει η πουτάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει! Εμφανίζεται, λοιπόν, που λέτε, μεταμφιεσμένη σαν μια ξένη που ήρθε μόνη της σε ενα τυχαίο χωριό μεγάλο Σάββατο να κάνει Ανάσταση! Η γιαγιούδα, φυσικά, δε χάνει καιρό: ως φιλεύσπλαχνη, καλοκάγαθη και συμπονετική καλεί την μυστηριώδη κοπέλλα σπίτι της να φάνε σουπούδα! Δεν μπορώ να πω, το έχουν το φιλευσπλαχνο οι γριές σε αυτό το σήριαλ: όλες έχουν μια γωνιά και ένα πιάτο φαί για κάθε χαμένη πουτάνα που περιπλανιέται μόνη στους έρημους δρόμους του χωριού! Κατά τη διάρκεια της συνομιλιάς τους γιαγιά και εγγονή μας μεταφέρουν σε μια άλλη διάσταση: στη ζώνη του λυκόφωτος! Η Ελένη αποκαλύπτει:

  1. Τη λένε Ελένη και
  2. Είναι 27 ετών (η γριά διαπιστώνει ότι έχει την ίδια ηλικία με την χαμένη της εγγονή)

Εγώ  αν ήμουν η γιαγιά, που, ξαναλέω ψάχνει την εγγονή της τόσα χρόνια και κάθε μέρα που ξυπνάει σε κάθε της σκέψη βρίσκεται η εγγονή της, θα είχα πάθει ένα σοκ και θα είχα διερωτηθεί: μωρέ λες να είναι αυτή;Παρ’ όλα αυτά η γιαγιά δεν διερωτάτε καν ποια είναι!  Αργότερα η Ελένη κάνει στην γιαγιά την αφοπλιστική ερώτηση αφήνοντας το 45% της συνολικής τηλεθέασης με ανοιχτό το στόμα, ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία έπιασαν και την καρδιά τους: «Γιαγιά, μα εν εκατάλαβες ποια είμαι;» Εκεί λες αυτό είναι, θα της μείνει η γριά στα χέρια! Γιατί όταν μία κοπελιά στην ηλικία της εγγονής σου με το ίδιο όνομα σε λέει γιαγιά και σε ρωτάει αν την κατάλαβες, πάει να πει ότι ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΓΓΟΝΗ ΣΟΥ! Και ναι η γιαγιά κατάλαβε! Αλλά όχι αυτό που νομίζετε: κατάλαβε ότι είναι η Ελένη μεν αλλά η Ελένη που τους στέλνει λεφτά και όχι η εγγονή της!  Και δε φτάνει μόνο αυτό αλλά φεύγοντας βγάζει και τα μαύρα γυαλιά και δείχνει στην ηλίθια γιαγιά της τα μάτια της! Και η γιαγιά διαπιστώνει ότι τα μάτια της είναι ίδια με της εγγονής της! Αλλά όχι κυρίες και κύριοι! Ακόμα δεν καταλαβαίνει ότι η πουτάνα που έχει μπροστά της είναι η εγγονή της . Και ερωτώ: μια κοπέλλα στην ηλικία της εγγονής σου, με το όνομα της εγγονής σου, με τα μάτια της εγγονής σου είναι η:

Α. Ελένη Μενεγάκη

Β.Ελένη Ανουσάκη

Γ. Ελένη Φουρέιρα

Δ. Ελένη, η δασκάλα στο «Νησί»

Ε. Ελένη, η ηθοποιός στην «Άκρη του Παράδεισου»

Στ. Η Ωραία Ελένη τη Τροίας ή

Ζ. Η εγγονή σου;

 Και ξέρεται πότε το αντιλαμβάνεται; Όταν ο εγγονός της της αποκαλύπτει ότι ήρθε η κοπέλλα που τους βοηθάει (άλλο πυροβολημένο κι αυτό) να τον δει στο νοσοκομείο μετά από εγχείρηση στην οποία αυτός υποβλήθηκε και αυτή έκλαιγε! Εκεί η γριά ακούει ένα καμπανάκι! Τώρα καμπανάκι είναι, οι τηλεθεατές που φωνάζουν από αγανάκτιση είναι, θα σας γελάσω! Και η γριά μπαίνει σε συλλογισμό! Σκέφτεται: τη λενε Ελένη, είναι 27, έχει τα ίδια μάτια με την εγγονή μου, μου στέλνει λεφτά και τώρα κλαίει πάνω από το κρεββάτι του εγχειρισμένου μου εγγονού! Ρε γαμώτο, είναι η Ελένη η πόρνη που βλέπω στην τηλεόραση κάθε Τρίτη και Πέμπτη βράδυ! Ήντα καλα!

Μοναξιά

Λένε ότι η «μοναξιά» είναι μια πολύ βαριά λέξη, ότι δεν σημαίνει  αυτό που πολλές φορές πιστεύουμε ότι σημαίνει και ότι η ερμηνεία της είναι καθ΄όλα παρεξηγημένη. Ποιός είναι τόσο σίγουρος για αυτό που σημαίνει η λέξη «μοναξιά» που να ορίζει την ερμηνεία της και να μας απαγορεύει να την ξεστομίζουμε όταν δεν είμαστε «πραγματικά μόνοι μας»; Και τι σημαίνει «πραγματικά μόνοι μας»; Ποιός μπορεί να το ορίσει με ακρίβεια και σιγουριά; Λένε ότι «μόνος» είναι αυτός που δεν έχει κανέναν στον κόσμο να τον σκέφτεται, να του μιλά, να τον αγαπά. Ωραία, το δέχομαι. Παρ’ όλα αυτά, το αίσθημα της μοναξιάς δεν το προκαλεί μόνο αυτή η ακραία κατάσταση αλλά και πολλά άλλα, ίσως λιγότερο σημαντικά και βαριά, αλλά εξίσου ψυχοφθόρα και καταστροφικά. Δεν πιστεύω κανείς να μην συμφωνεί ότι όταν δεν έχεις τους φίλους σου κοντά δεν είναι μοναξιά, όταν δεν μπορείς να φιλήσεις τον σύντροφό σου δεν είναι μοναξιά, όταν δεν μπορείς να χαιδέψεις το παιδί σου δεν είναι μοναξιά, όταν δεν έχεις τη δυνατότητα να αντικρίσεις τους ανθρώπους που αγαπάς αυτό δεν είναι μοναξιά. Έστω κι αν όλοι αυτοί που προανέφερα ζουν. Ζουν αλλά είναι μακριά σου. Μπορείς να ακούσεις τη φωνή τους στο τηλέφωνο, να συνομιλήσεις μαζί τους στο διαδίκτυο ή ακόμα να τους δεις «ζωντανά» σε βίντεο κλήση. Δεν μπορείς όμως να τους ακουμπήσεις, να νιώσεις την ανάσα τους στο πρόσωπό σου όταν σου μιλάνε, να νιώσεις τη ζέστη του φιλιού τους, τον χτύπο της καρδιάς τους όταν κοιμούνται δίπλα σου τα βράδια, το βλέμμα τους να αντικρίζει το δικό σου χωρίς να παρεμβάλλεται το γυαλί μιας οθόνης. Αυτό , λοιπόν, δεν είναι μοναξιά; Εντάξη, δεν είσαι μόνος στον κόσμο και γι αυτό πρέπει να είσαι ευγνώμον, αλλά είσαι μόνος σου στο σπίτι, μόνος σου περπατάς στο δρόμο, μόνος σου κάθεσαι στο αυτοκίνητο, μόνος σου αγναντεύεις τη θάλασσα, μόνος σου χαζεύεις το ηλιοβασίλεμα. Δεν έχεις κανέναν να γελάσετε μαζί με την ταινία που έχεις νοικιάσει. Δεν έχεις κανέναν να πεις καληνύχτα πριν ξαπλώσεις για ύπνο. Δεν έχεις κανέναν να σε πειράξει για την γκάφα που μόλις έκανες, κανέναν να γελάσει με αυτό που σκέφτηκες, κανέναν να κλάψει με αυτό που του είπες. Έστω κι αν είσαι περιτριγυρισμένος από ανθρώπους, αλλά αυτοί δεν μπορούν να σε καταλάβουν, να σε νιώσουν, να σε πονέσουν. Δεν μπορούν να καταλάβουν το λόγο που είσαι σήμερα χαρούμενος, τον λόγο που χθες ήσουν στεναχωρημένος, τον λόγο που την προηγούμενη βδομάδα ήσουν σκεφτικός, τον λόγο που αύριο θα είσαι μελαγχολικός. Δεν μπορούν να πιάσουν το αστείο σου, να αντιληφθούν τον προβληματισμό σου, να ενστερνιστούν την αγωνία σου, τους φόβους σου, τα κόμπλεξ σου. Όταν λες ένα νέο με χαρά αυτοί σε κοιτούν αποριμένοι, όταν λες ένα γεγονός που σε προβληματίζει αυτοί σου κουνούν το χέρι αδιάφορα, κάθε φορά που μοιράζεσαι ένα πρόβλημα αυτοί σου γυρνούν την πλάτη. Όχι απαραίτητα από κακία ή αδιαφορία αλλά από μια απλή έλλειψη αυτής της μαγικής αντίδρασης που ονομάζεται χημεία η οποία προκαλέι την κατανόηση, όχι από οίκτο αλλά επειδή πραγματικά σε καταλαβαίνουν. Σε αυτή την περίπτωση δεν νιώθεις ξένος; Άρα μόνος; Μήπως, τελικά, «μοναξιά» δεν είναι η έλλειψη προσώπων αλλά η έλλειψη κατανόησης, ελπίδας, συντροφικότητας; Μήπως είναι η ερμηνεία που δίνει το μυαλό μας για να κατανοήσει αυτό το πλάκωμα που νιώθουμε στο στήθος όταν όλα γύρω μας μοιάζουν ξένα, αλλιώτικα, μακρυνά; Μήπως όταν τελικά καταφέρουμε να αγγίξουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε η καρδιά μας γλυκαίνει γιατί νιώθουμε μια περίεργη οικεία ενέργεια να μας περιβάλλει, μια ασφάλεια να παραδοθούμε συναισθηματικά στα χέρια αυτής της ψυχής που έχουμε απέναντι και μας χαμογελά; Μια άνεση να πούμε αυτό που σκεφτόμαστε, αυτό που αισθανόμαστε όσο παράλογο κι αν ακούγεται, όσο τρελλό κι αν φαίνεται; Η μοναξιά είναι μια βαριά λέξη. Είναι, όμως, συνέχεια γύρω μας σε διάφορες μορφές, την ζούμε καθημερινά σε όλες της τις εκφάνσεις. Και αυτοί που λένε ότι αν δεν είμαστε μόνοι μας στον κόσμο τότε δεν είμαστε μόνοι είναι αυτοί που πραγματικά νιώθουν μόνοι και θέλουν να απαλύνουν τον πόνο τους…